wegwijzers vs. mind

Overal zijn wel kruispunten waarin we geconfronteerd worden met keuzes,  zijn er bossen waar we doorheen moeten en zijn er bergen waar we over moeten klimmen. De weg is vaak moeilijk en overweldigend, er zijn veel valkuilen waar we ons aan kunnen mispakken.

Hoe moeten we dan de weg weten?

Op die kruispunten, bossen en bergen zijn er ook routewijzers verstopt die ons laten zien welk pad we willen nemen. Ja, ik heb het hier over je intuïtie. Soms duurt het iets langer eer je intuïtie zich duidelijk kenbaar maakt in een keuze. Ons intuïtie is die onbewuste helper die ons doorheen de kruispunten, hindernissen en valkuilen begeleidt.

sharona iphone 1097
Amsterdam, juli 2015

Crossroads

Advertenties

I’m a dangerous whisper.

Whispers are clever.

Whispers are smart.

Whispers are a work of secret art.

That art may hurt, if it’s not true.

That art can hurt both me and you.

So whatch out with the whispers that come out your mouth.

Keep whispering them, don’t scream and shout.

Just whatch out with who you kiss ’n tell,

Cause youre masquerade  might just fell.

Smilefortheearth.

 
Whisper

Lenen, van smilefortheearth is lenen van een blogger.

Elke dag leen ik inspiratie uit andere mensen hun verhaal. Altijd leer ik het wel in een andere taal.

Niet de taal die we spreken, maar de betekenis die we het geven.

Ik geef en neem. Door mijn verhaal hier neer te schrijven geef ik het door aan anderen.

Die het in hun eigen taal weer veranderen.

 


cropped-p6291858.jpg

Elke dag leen je jezelf uit. Aan je baas, vrienden, partner of kinderen. De tijd schiet ons elke dag weer tekort. Wie droomt er nu niet van een dag die 48 uur duurt in plaats van 24. We komen altijd handen en ogen tekort.

Wanneer leen je jezelf eens niet uit? Wanneer leen je jezelf uit aan je eigen ik, gewoon eens een moment van rust en stilte? 

Naar mijn mening nemen we te weinig rust. Van vele kanten krijgen we een verwachtingspatroon van alle dingen die we moeten doen op een dag. Daarbij nog eens de sociale druk van de media. We moeten die programma’s zien om mee te zijn, iedereen post vakantiefoto’s en ik enkel van mijn kat, of gewoon niets.

“Wat ben ik toch weer zielig”.

Wel die mensen met hun oneindige vakantiefoto’s, oneindige berg was en strijk… zij lenen zichzelf vaak uit aan de druk van de vermedialiseerde maatschappij. En jij daar met je kat of degene die niets post, jij geeft niet toe aan de druk. Je leent jezelf niet uit. Ik neem een voorbeeld aan jullie om niet meer toe te geven aan alle druk.

 

 

Borrowed

Gelukkig zijn met teleurstelling.

We worden er dagelijks geconfronteerd … de teleurstellingen. Teleurstellingen in onszelf, in anderen, de wereld, of maar een stukje.  Even vergaat ons leven dan, niets lijkt erger en elke druppel die erbij komt maakt het nog ondraaglijker.

Weer geen mail voor je stage, je favoriete kledingstuk die jaren als je beste vriend diende kapot, een vriend die je verraadt, het eten dat al weer niet op tafel staat na een lange dag zwoegen. Ja, we kennen het allemaal wel.

Misschien moeten we de rollen omdraaien en onszelf niet frustreren en laten leiden door onze emoties. Misschien moeten we de teleurstelling juist bedanken. Goed ons favoriete kledingstuk is kapot, nu kunnen we opnieuw gaan winkelen en het overtreffen. Het eten staat nog niet op tafel, nu kan je het zelf lekkerder maken.

Een mens is niet gemaakt om bij de pakken neer te blijven zitten en de teleurstelling te laten voor wat het is. We moeten er ons bij neerleggen want we kunnen het toch niet veranderen. Het enige wat we kunnen beheersen is hoe de manier waarop wij reageren.

 

Disappointment

‘Earth’

De aarde is mooi, lieflijk, warm, koud, geweldig en gewelddadig.  De aarde en wij hebben een haat-liefde relatie. Wij kunnen de aarde niet beheersen, maar de aarde kan ons ook niet beheersen.

Wij bouwen, snoeien, graven, verwoesten het. Zij bespaart ons ook niet. Orkanen, aardbevingen, stormen.

Het geeft ons plek om leven, dromen ontdekken, maar alles heeft zijn prijs.

Toch houden we van de aarde en moeten we iets doen om onze relatie te verbeteren. Zeg nu eerlijk hoe we nu bezig zijn, zo treiteren we de aarde alleen maar meer. We zetten onszelf voor blok.

Elke kleine stap die iemand zet is een stap vooruit. Neem zelf actie om te bezuinigen, of ga er bewuster mee om en je zal zien dat de aarde het waard is om voor te vechten.

13023442_10205895366083289_1987881557_n

 

 

Earth

Een boek om JA tegen te zeggen!

Blijf van mijn lijfje door Annemie Struyf en Johanna Laurent.

Ik stond in de boekenwinkel, gewoon rond te snuffelen. Niet van plan om iets te kopen. Net toen ik naar buiten wou gaan, passeerde ik een titel die eruit sprong.

‘Blijf van mijn lijfje’

Stomverbaasd nam ik het boek vast. Ik las: ‘verhalen over genitale verminking van meisjes’. Mijn hart ging er sneller van kloppen. Dit is een thema waar je als vrouw niet graag mee geconfronteerd wilt worden. De gedachte alleen al dat er ergens anders op onze mooie aarde zo’n verschrikkelijke dingen gebeuren tegen de zin van vrouwen, meisjes, kinderen. Mijn haren staan al rechtop als ik eraan denk.

13045541_10205894689546376_547994990_n

Ik heb getwijfeld of ik het boek zou kopen of niet. Gewoon omdat het een zwaar beladen thema is. Ik wist niet of ik het durfde te lezen. Toch dwongen mijn gedachten om het te kopen, ik heb er achteraf geen enkel moment spijt van gehad.

Het is een heel mooi boek, geschreven door Annemie Struyf en haar dochter Johanna Laurent.

In het boek getuigen vrouwen die zelf met deze verschikking geconfronteerd werden of er van gevlucht zijn. Ook bezocht Annmie Struyf zelf enkele plaatsen waar nog steeds besnijdenissen gebeuren.

Het is soms te gek voor woorden wat je leest. Maar terwijl moest ik me voor ogen houden dat het voor vele kinderen en vrouwen de realiteit is. Dit is geen fictieboek maar tot op vandaag nog pure realiteit. Het laat je niet onberoerd. Het zet je echt aan het denken over onze eigen ‘westerse’ normen en waarden. Het is belangrijk om het taboe rond genitale verminking te verbreken, want anno 2016 gebeurt het nog steeds.

Bron:

Struyf, A. & Laurent, J. (2014). Blijf van mijn lijfje. Tielt, Lannoo

 

Controverse: Enkel de toekomst telt.

 

Mensen zeggen altijd, je moet niet naar het verleden kijken, enkel naar je toekomst. dit is al wat telt. 


Waar zit dan ons leerproces? Hoe kunnen we leren uit onze en anderen hun fouten. Als we niet achteruit ‘mogen’ kijken, zullen we steeds hetzelfde blijven doen.

Als we niet terug durven kijken, zouden we dan niet onze roots vergeten? 

Wie we zijn, wie we waren, wat ons bezig hield, onze drijfveren. 

Natuurlijk als enkel het verleden zou tellen, dan ziet het er niet bepaald rooskleurig uit voor ons. Er zou geen vergeving zijn, want we kijken alleen maar naar wat je vroeger deed. Was je een dief, dan blijf je er altijd een.

Het is belangrijk voor ons om te beseffen dat wat je vroeger gedaan hebt, je heeft gemaakt tot wie je vandaag bent. Het is een gedeelte van je ziel dat je moet durven aankijken. Het wilt niet zeggen dat je voor altijd die ‘dief’ blijft. Maar dat het heeft bijgedragen tot de persoon die je nu bent en wilt worden.

De toekomst is een weerspiegeling van ons leersproces.