Ik stond erbij en ik keek ernaar

Ik werd deze ochtend wakker, keek naar mijn telefoon. “Zucht”, ochtendhumeur. Ik spurt naar de televisie. Een moment van stilte.

Ik zat aan de andere kant van de wereld. 10 seconden, 5 minuten, ik weet niet hoelang ik naar dat scherm staarde. Ik ging in paniekmodus. Mijn gedachten sloegen op hol.

Ik geloofde het niet. Was dit een nachtmerrie? Neen, jammer genoeg pure realiteit. Op dat beeldscherm, andere blije mensen, huilende mensen enkel tranen van geluk. Ik, vol ongeloof, afschuw en walging. Er was geen greintje hoop meer te bespeuren.

Ik zat niet meer aan de andere kant van de wereld. Ik keek naar een verschrikkelijke ondergang, waar we zelf niets aan kunnen veranderen.

Denken wij dan zo verkeerd?

Stemmen zij fout?

Was het enkel propaganda, of was het doorgevoerde politiek?

Hoe kan je voor iemand stemmen die denkt dat de opwarming van de aarde een hoax is?

Hoe kan je voor iemand stemmen die vrij wapenbezit wilt en de wapenvrije perimeters aan de scholen wilt laten verdwijnen?

Hoe kan je in godsnaam voor iemand stemmen die abortus wil verbieden en vrouwen die dit ooit gedaan hebben wilt straffen?

Ik kan nog 1001 vragen stellen bij Trump zijn idealen. Hij wilt de “American Dream” terug een mogelijkheid maken. Ik zie enkel een “American Nightmare” die ons allen zal raken en de toekomst zal veranderen.

Advertenties

Sociaal werk te koop?

Vorig jaar dacht ik; ‘de privatisering van de zorg zal hier wel niet doorkomen’. ANNO 2016 staan we toch voor een harde realiteit.

In Antwerpen zullen er experimenten uitgevoerd worden. Belangrijke nieuwe projecten zullen verdwijnen. Sociaal werk en vele andere sociale professionals zullen vervangen worden. Natuurlijk niet door mensen die ervoor opgeleid zijn om onze job uit te voeren, beveiligingsfirma’s, enzovoort zullen onze job uitvoeren.

Zijn onze woordvoerders nu zo laag gevallen dat zij niet meer de kwaliteit van de zorg en het empoweren van de cliënt bovenop stellen? het ziet er wel zo naar uit.

Er staan niet enkel jobs op het spel, ook de toekomst van studenten, van volwassenen, van kinderen. Er wordt niet gedacht aan wat dit op lange en korte termijn kan veroorzaken. We worden zelfs niet gehoord.

Ik roep iedereen op om hier aandacht aan te schenken en het vooral niet te laten rusten. Er staan teveel mensen op het spel.

Sociaal werk te koop?
Ik dacht het niet, mijn gedacht.

sociaal-werk-is-niet-te-koop

Werk aan jezelf, voor jezelf.

Deze blogpost is een post over iets wat ik al veel eerder wou schrijven, maar ik had er de moed niet voor. Het is een heel persoonlijk stuk waaruit ik hoop dat ik andere mensen kan inspireren en vooral motiveren om de moed te vinden om zichzelf beter te voelen.

In februari 2016 heb ik een soort knop omgedraaid. Ik voelde me niet goed in mijn vel. Waarschijnlijk net zoals 40% (of meer) van de vrouwen. Ik schaamde me over mijn uiterlijk. Ik woog toen 62 kg. Niet overdreven veel, zie ik je al denken. Ik ben redelijk klein, 1 m 57 om precies te zijn. Misschien is het niet zo klein, maar tegenover mijn vrienden is het verschil wel duidelijk zichtbaar. Mijn streefgewicht is 10 kg lager, zo’n 52 kg. Mijn BMI lag ook te hoog. Ik schaamde me, ook al had ik niks om me voor te schamen.

Ik kon / kan veel eten. Soms evenveel als hongerige mannen. (sorry mannen voel jullie niet geviseerd 😉 ) 1 kg lasagne ging er gemakkelijk in (een portie voor 4 personen). Ik deed niet meer aan sport, ja dan vliegen de kilo’s er wel bij waar het juist niet moet. Billen, benen, buik. Ik keek niet graag in spiegel, want door wat ik daar zag werd ik onzeker.

Na lang nadenken wou niet perse veel afvallen, maar eerder een gezonde levensstijl creëren en al wat ik daarvan zou afvallen was mooi meegenomen. Als dit mijn lichaam is, is de eerste stap om het te omarmen en mezelf graag te zien voor wie ik ben. Mijn mama had wijze woorden ze zei me: Je lichaam is voor de rest van je leven, draag er zorg voor.

Dus na lang te twijfelen en uit te pluizen hoe ik het zou aanpakken ben ik  in februari 2016 gestart bij ’t afslankhuys in Kalmthout. Ik kreeg er voedingsadvies en ging 3 keer per week sporten. In combinatie met school en examens was het wel lastig, maar het bleef combineerbaar omdat de beschikbare uren heel verspreid waren. Dus ik kon er met mijn chaotische agenda altijd naartoe.

Daar kreeg ik de start van een nieuw gezond leven. Eind mei – juni ben ik gestopt met sporten in ’t afslankhuys. Ik ben er veel centimeters en gewicht verloren en ik had nog veel meer kwijt kunnen zijn, maar ik voelde dat het tijd was om alleen verder te gaan. Ik was er klaar voor.

Tot op de dag van vandaag ben ik erin geslaagd om nog meer af te vallen, nu weeg ik zo’n 54 kg. Ik voel me gezond, ik eet vele gezonder. Ik eet nog altijd dingen die ik graag eet, maar ik zorg ervoor dat het goede het slechte kan overheersen en ik blijf me bewust bij wat ik eet en hoe ik sport.

Als ik alles nu terug bekijk, ben ik heel blij met wat ik bereikt heb. Ik heb mezelf gemotiveerd om te veranderen in een super positieve manier. Ik hou van mijn lichaam zoals het is. Ik ben uniek, net zoals ieder ander.

Ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen andere mensen kan motiveren die inspiratie zoeken om een ommezwaai te geven aan hun leven en zichzelf graag te durven zien. Gewicht is niet belangrijk, maar wel dat jij je goed voelt om wie je bent.

Liefs Smilefortheearth,

 

BUCKETLIST

Ik heb het gevoel dat ik op een leeftijd gekomen ben waarbij ik stilaan wel uit moet zoeken wat ik wil doen of bereiken, er hangt een soort “pressure” boven mijn hoofd. Continu vraag ik mezelf af wat ik wil doen, altijd is het wel wat anders. Wat is de volgende stap in mijn leven?

Volgend jaar rond ik hopelijk mijn Bachelor in het Sociaal Werk af. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik hierop een master in het sociaal werk zal proberen. Ik blijf graag met mijn voeten in het werkveld, maar niet zonder de nodige theoretische achtergrond waarbij ik structureel dingen kan aanbrengen, aankaarten of onderzoeken.

Wat daarna? Zal ik gewoon blijven werken als maatschappelijk werker? Of neem ik een andere bocht met mijn verruimde blik? Ik blijf steeds besluiteloos. Daarom heb ik een bucketlist opgesteld zodat ik visueel kan zien wat ik wil doen in het leven.

  • Naar Alberta reizen
  • Een trektocht doorheen Ijsland
  • Yoga-cursus volgen om les te geven
  • Een onderzoek afronden/meewerken
  • Een blog maken
  • Een boek schrijven (eender welk soort, ik hou van bijna alle genre’s)
  • De Dodentocht wandelen (100 km wandelen binnen een beperkte tijd)
  • 15 km lopen
  • Een eigen webwinkel starten (alleen of met iemand anders)
  • Eigen training organiseren over faalangst
  • Motiverend coach zijn.
  • Fotografiecursus volgen
  • Een eigen hond hebben (dit staat stiekem op de belangrijkste plaats)
    • alhoewel zo stiekem is dat voor mijn vrienden niet meer 🙂
  • Cursus tekenen of grafisch ontwerpen volgen

Welja, wijzer ben ik er wel uit geworden. Een concreet idee heb ik nog niet. Misschien is het beter om de tijd zelf uit te laten wijzen wat mijn plannen worden.

Hebben jullie een bucketlist? Ik hoor het graag! 🙂

Smilefortheearth

Meditatie Guru

Ik deel vandaag een klein stukje uit mijn leven hier op jou scherm. Lees het met liefde en plezier, ik hoop dat je er zelf inspiratie uit kan halen!

Zaterdag 4 juni, Utrecht.

The love for live event, we wisten niet wat we ervan moesten verwachten. Ik en mijn zus hadden ons opgegeven voor een sessie boxing yoga, een introductie van abucketlistlife door de fantastische schrijfster Elise De Rijck. (echt waar koop haar boeken, ze zijn super leuk en inspirerend!) en nog een sessie om je karakter te ontdekken.

Tussendoor hadden we nog tijd over en gingen we mediteren bij “Davidji”. Ik had nog nooit in mijn leven echt bewust gemediteerd, dus het zou sowieso al een gekke ervaring zijn. Toen Davidji opkwam, gingen mijn mondhoeken direct naar boven. Het was een man met spierwitte haren. Krullend zoals een poedel, maar wild zoals een beer. Mijn kaken gingen niet omhoog omdat ik het grappig vond, maar omdat ik een raar gevoel kreeg dat deze man wel eens een hele grote bron van inspiratie zou kunnen worden.

oke ja, je hebt me door. Hij zag er gewoon super cool uit.

Eens gestart in de sessie, bleek dat hij ook nog humor had. Ik kon niet meer op van het plezier en de vreugde die ik kreeg en daarbij de rust van de meditatieoefeningen. Na deze sessie moesten we snel naar een andere, ik was al teleurgesteld dat hij waarschijnlijk al weg ging zijn als wij klaar waren.

Eens we klaar waren keerden we nog even naar de boekenstand om te kijken of hij er nog was, maar we hadden ons voorgenomen dat hij er niet meer ging zijn. Jaja hoor, hij was er nog. Zielsgelukkig vroeg ik of hij mijn boek wou signeren, waarna hij al snel een praatje sloeg omdat we toch de laatste waren. Hij zei me, “oh Sharona, listen I told Evelyn that we had to wait because Sharona has to come”.

Vanaf die dag is mijn leven bewuster, kan ik mijn stressmomenten beter beheersen en wil ik me verdiepen in de mooie kunsten van meditatie.

LoveForLive187
Love for life event Davidji

Foto: http://www.love-for-life.nl/nl-NL/Bezoeker/Eventinformatie/Sfeerimpressie.aspx

 

 

Lenen, van smilefortheearth is lenen van een blogger.

Elke dag leen ik inspiratie uit andere mensen hun verhaal. Altijd leer ik het wel in een andere taal.

Niet de taal die we spreken, maar de betekenis die we het geven.

Ik geef en neem. Door mijn verhaal hier neer te schrijven geef ik het door aan anderen.

Die het in hun eigen taal weer veranderen.

 


cropped-p6291858.jpg

Elke dag leen je jezelf uit. Aan je baas, vrienden, partner of kinderen. De tijd schiet ons elke dag weer tekort. Wie droomt er nu niet van een dag die 48 uur duurt in plaats van 24. We komen altijd handen en ogen tekort.

Wanneer leen je jezelf eens niet uit? Wanneer leen je jezelf uit aan je eigen ik, gewoon eens een moment van rust en stilte? 

Naar mijn mening nemen we te weinig rust. Van vele kanten krijgen we een verwachtingspatroon van alle dingen die we moeten doen op een dag. Daarbij nog eens de sociale druk van de media. We moeten die programma’s zien om mee te zijn, iedereen post vakantiefoto’s en ik enkel van mijn kat, of gewoon niets.

“Wat ben ik toch weer zielig”.

Wel die mensen met hun oneindige vakantiefoto’s, oneindige berg was en strijk… zij lenen zichzelf vaak uit aan de druk van de vermedialiseerde maatschappij. En jij daar met je kat of degene die niets post, jij geeft niet toe aan de druk. Je leent jezelf niet uit. Ik neem een voorbeeld aan jullie om niet meer toe te geven aan alle druk.

 

 

Borrowed

‘Earth’

De aarde is mooi, lieflijk, warm, koud, geweldig en gewelddadig.  De aarde en wij hebben een haat-liefde relatie. Wij kunnen de aarde niet beheersen, maar de aarde kan ons ook niet beheersen.

Wij bouwen, snoeien, graven, verwoesten het. Zij bespaart ons ook niet. Orkanen, aardbevingen, stormen.

Het geeft ons plek om leven, dromen ontdekken, maar alles heeft zijn prijs.

Toch houden we van de aarde en moeten we iets doen om onze relatie te verbeteren. Zeg nu eerlijk hoe we nu bezig zijn, zo treiteren we de aarde alleen maar meer. We zetten onszelf voor blok.

Elke kleine stap die iemand zet is een stap vooruit. Neem zelf actie om te bezuinigen, of ga er bewuster mee om en je zal zien dat de aarde het waard is om voor te vechten.

13023442_10205895366083289_1987881557_n

 

 

Earth