Sociaal werk te koop?

Vorig jaar dacht ik; ‘de privatisering van de zorg zal hier wel niet doorkomen’. ANNO 2016 staan we toch voor een harde realiteit.

In Antwerpen zullen er experimenten uitgevoerd worden. Belangrijke nieuwe projecten zullen verdwijnen. Sociaal werk en vele andere sociale professionals zullen vervangen worden. Natuurlijk niet door mensen die ervoor opgeleid zijn om onze job uit te voeren, beveiligingsfirma’s, enzovoort zullen onze job uitvoeren.

Zijn onze woordvoerders nu zo laag gevallen dat zij niet meer de kwaliteit van de zorg en het empoweren van de cliënt bovenop stellen? het ziet er wel zo naar uit.

Er staan niet enkel jobs op het spel, ook de toekomst van studenten, van volwassenen, van kinderen. Er wordt niet gedacht aan wat dit op lange en korte termijn kan veroorzaken. We worden zelfs niet gehoord.

Ik roep iedereen op om hier aandacht aan te schenken en het vooral niet te laten rusten. Er staan teveel mensen op het spel.

Sociaal werk te koop?
Ik dacht het niet, mijn gedacht.

sociaal-werk-is-niet-te-koop

Advertenties

Alle eenzaamheid op een stokje

Voor deze ‘Daily Prompts’ grijp ik terug naar enkele dingen die mij opvallen aan eenzaamheid.

Eenzaamheid, een begrip waarmee iedereen vroeg of laat geconfronteerd wordt. We worden bewust van mensen die we missen, dingen die we missen. We voelen onszelf machteloos en alleen. Een patroon wat moeilijk te doorbreken is.

Denk maar aan de verhoging van eenzaamheid bij ouderen de laatste jaren. Zelfdoding bij ouderen stijgt, dit door de eenzaamheid. 

Ook sociale media kan ons eenzaam maken, we zijn zogezegd zo sociaal. Naar mijn aanvoelen is het vaak op een asociale manier.Kennen we de mensen nog echt, of proberen we op uitdagende manieren om het meeste ‘likes’ te krijgen.

Op sociale media heb je vaak honderden vrienden, maar wie is er feitelijk echt voor ons? Ik kan mijn echte vrienden maar op twee handen tellen en jij?
Solitude

wegwijzers vs. mind

Overal zijn wel kruispunten waarin we geconfronteerd worden met keuzes,  zijn er bossen waar we doorheen moeten en zijn er bergen waar we over moeten klimmen. De weg is vaak moeilijk en overweldigend, er zijn veel valkuilen waar we ons aan kunnen mispakken.

Hoe moeten we dan de weg weten?

Op die kruispunten, bossen en bergen zijn er ook routewijzers verstopt die ons laten zien welk pad we willen nemen. Ja, ik heb het hier over je intuïtie. Soms duurt het iets langer eer je intuïtie zich duidelijk kenbaar maakt in een keuze. Ons intuïtie is die onbewuste helper die ons doorheen de kruispunten, hindernissen en valkuilen begeleidt.

sharona iphone 1097
Amsterdam, juli 2015

Crossroads

Lenen, van smilefortheearth is lenen van een blogger.

Elke dag leen ik inspiratie uit andere mensen hun verhaal. Altijd leer ik het wel in een andere taal.

Niet de taal die we spreken, maar de betekenis die we het geven.

Ik geef en neem. Door mijn verhaal hier neer te schrijven geef ik het door aan anderen.

Die het in hun eigen taal weer veranderen.

 


cropped-p6291858.jpg

Elke dag leen je jezelf uit. Aan je baas, vrienden, partner of kinderen. De tijd schiet ons elke dag weer tekort. Wie droomt er nu niet van een dag die 48 uur duurt in plaats van 24. We komen altijd handen en ogen tekort.

Wanneer leen je jezelf eens niet uit? Wanneer leen je jezelf uit aan je eigen ik, gewoon eens een moment van rust en stilte? 

Naar mijn mening nemen we te weinig rust. Van vele kanten krijgen we een verwachtingspatroon van alle dingen die we moeten doen op een dag. Daarbij nog eens de sociale druk van de media. We moeten die programma’s zien om mee te zijn, iedereen post vakantiefoto’s en ik enkel van mijn kat, of gewoon niets.

“Wat ben ik toch weer zielig”.

Wel die mensen met hun oneindige vakantiefoto’s, oneindige berg was en strijk… zij lenen zichzelf vaak uit aan de druk van de vermedialiseerde maatschappij. En jij daar met je kat of degene die niets post, jij geeft niet toe aan de druk. Je leent jezelf niet uit. Ik neem een voorbeeld aan jullie om niet meer toe te geven aan alle druk.

 

 

Borrowed

Gelukkig zijn met teleurstelling.

We worden er dagelijks geconfronteerd … de teleurstellingen. Teleurstellingen in onszelf, in anderen, de wereld, of maar een stukje.  Even vergaat ons leven dan, niets lijkt erger en elke druppel die erbij komt maakt het nog ondraaglijker.

Weer geen mail voor je stage, je favoriete kledingstuk die jaren als je beste vriend diende kapot, een vriend die je verraadt, het eten dat al weer niet op tafel staat na een lange dag zwoegen. Ja, we kennen het allemaal wel.

Misschien moeten we de rollen omdraaien en onszelf niet frustreren en laten leiden door onze emoties. Misschien moeten we de teleurstelling juist bedanken. Goed ons favoriete kledingstuk is kapot, nu kunnen we opnieuw gaan winkelen en het overtreffen. Het eten staat nog niet op tafel, nu kan je het zelf lekkerder maken.

Een mens is niet gemaakt om bij de pakken neer te blijven zitten en de teleurstelling te laten voor wat het is. We moeten er ons bij neerleggen want we kunnen het toch niet veranderen. Het enige wat we kunnen beheersen is hoe de manier waarop wij reageren.

 

Disappointment